Kerstmis 2025

Geen plaats in de herberg — over wat geboren wil worden in het donker

Kerstmis valt niet toevallig aan het einde van het jaar. Niet midden in de zomer, niet in de tijd van overvloed en expansie, maar in het donkerste seizoen. Wanneer de dagen kort zijn, de natuur zich heeft teruggetrokken en het leven ondergronds lijkt te zijn gegaan. In oude culturen was dit geen feest van licht tegen de duisternis, maar een eerbetoon aan haar. De winterzonnewende markeerde het moment waarop het licht nauwelijks nog zichtbaar was — en juist daarom werd herkend als levend. Niet triomfantelijk, maar kwetsbaar. Niet luid, maar aanwezig. Kerstmis nodigt ons uit in diezelfde tussenruimte te verblijven: tussen oud en nieuw, tussen wat geweest is en wat zich nog niet toont, tussen verlies en belofte.

De symboliek van geboorte in het donker

Het kerstverhaal vertelt niet over geboorte onder ideale omstandigheden. Het gaat niet over veiligheid, rust of perfecte bedding. Het gaat over een kind dat geboren wordt terwijl er geen plaats is. Geen ruimte in de herberg. Geen welkom kader. Wie lichaamsgericht werkt, herkent hier iets essentieels: nieuw leven ontstaat zelden wanneer alles klaar is. Transformatie gebeurt niet omdat de omstandigheden ideaal zijn, maar ondanks hun tekort. In mijn werk — en eerlijk gezegd ook in mijn eigen leven — zie ik het telkens opnieuw: we wachten vaak, heel begrijpelijk, op het moment waarop het rustiger wordt, veiliger, overzichtelijker. Maar iets in ons wacht niet en dat wordt vaak voelbaar via ons lichaam. ‘Het’ in ons weet dat beweging juist ontstaat wanneer oude structuren niet meer dragen. Wanneer het bekende zijn vanzelfsprekendheid verliest. Kerstmis herinnert ons daaraan: dat wat werkelijk wil ontstaan, klopt vaak aan terwijl het oude nog niet is afgerond.

Familie: bedding én breuklijn

Voor veel mensen is Kerstmis geen neutraal feest. Het raakt aan familie, herkomst, loyaliteit, verwachting. Aan wat ooit voedend was — en wat dat misschien niet kon zijn. Familiedynamieken worden rond deze dagen vaak scherper zichtbaar. Oude rollen lichten op: de zorgende, de afwezige, de bemiddelaar, de stille. Wat in het dagelijks leven net genoeg gedempt is om functioneel te blijven, komt rond Kerstmis aan de oppervlakte. Niet omdat er iets misgaat, maar omdat het een systemische reactie is op nabijheid. Vanuit een lichaamsgericht perspectief is dit geen falen, maar informatie. Ons lichaam registreert feilloos waar we onszelf ooit hebben moeten aanpassen om erbij te mogen horen. Waar we ons hebben ingehouden. Waar we te vroeg volwassen werden, of juist onszelf onzichtbaar moesten maken. Kerstmis confronteert ons daarmee — niet om het te forceren, maar om het te zien.

Vergankelijkheid als poort

Het einde van het jaar draagt altijd iets van rouw. Ook als dat niet expliciet wordt benoemd. Wat niet is gebeurd. Wat niet is uitgesproken. Wat niet hersteld kon worden. Onze cultuur heeft weinig rituelen voor dit subtiele verlies. Ik herken hoe makkelijk dit wordt overgeslagen — ook in mezelf — omdat werkelijk stilstaan direct voelbaar maakt wat nog niet af is. We schakelen snel door naar vooruitkijken, doelen stellen, nieuwe plannen maken. Maar het lichaam beweegt anders. Het vraagt eerst om afronding. Om erkenning. Voor mij is dat steeds opnieuw de uitnodiging van deze tijd: niet om sterker of wijzer het nieuwe jaar in te gaan, maar om iets minder van mezelf achter te laten. Kerstmis markeert geen eindpunt, maar een drempel. Een herinnering dat het leven zich ontvouwt in cycli — niet lineair, maar spiralend. En dat hoop niet schuilt in grote beloftes, maar in het stille vertrouwen dat wanneer we innerlijk verbonden zijn, we zullen weten hoe we verder willen en dit ook mogen belichamen.

#kerstmis #lichaamsgerichtetherapie #narm #traumaheling #biodynamischepsychologie #familie #groei #innerlijkverbonden #rouw #vergankelijkheid #symboliek #geboorte #vergankelijkheid #transformatie