Oer-verdriet

Een stille herinnering aan wat er ooit was — of nooit is geweest

Ze vertelde over het moment waarop het haar overspoelde. Niet een emotie met een oorzaak, maar een oer-verdriet. Een huilen dat niet meer stopte. Alsof haar hele lichaam wist wat haar hoofd nooit heeft geweten. Ik herkende het onmiddellijk.

Ook ik ken dat diepe, woordeloze huilen. Niet verbonden aan een gebeurtenis, maar opgeroepen vanuit een laag waar geen tijd bestaat. Verdriet dat oprijst uit het lichaam zelf. Als een echo uit een oorsprong waar we geen beelden van hebben, maar die we wel degelijk voelen.

Een verdriet van vóór het begin

Soms wordt verdriet niet geboren uit een verlies in het leven, maar uit het leven zelf. Wat we in ons vroege bestaan hebben gevoeld — nog vóór we konden denken, praten of begrijpen — leeft door in ons lichaam. In ons zenuwstelsel, in ons bindweefsel, in onze celstructuur.

Als baby zijn we nog één geheel met de wereld. We zijn de sfeer waarin we geboren worden. Wat een ouder voelt — verdriet, wanhoop, afwezigheid — wordt niet gezien, maar gevoeld door het kind. Zonder woorden, zonder context, zonder grens. We zijn dan nog niet iemand tegenover de ander, maar vallen samen met wat er is.

En daarvoor al: ook in de baarmoeder nemen we waar. De emotionele toestand van de moeder, haar innerlijke wereld, haar ervaringen — ze resoneren door in het lichaam dat wij aan het worden zijn. Niet als verhaal, maar als trilling. Zo komt verdriet soms via de moederlijn ons lichaam binnen, als een echo die geen oorsprong lijkt te hebben, maar wel een bedding vraagt.

Collectief en systemisch

Oer-verdriet is zelden alleen van onszelf. Soms draagt het lichaam iets wat generatie op generatie is doorgegeven. Niet in woorden of herinneringen, maar in reacties, in afwezigheid, in een bepaalde toon van nabijheid of juist afstand.

Epigenetisch onderzoek laat zien dat trauma zich kan nestelen in ons systeem, en doorgegeven wordt. Niet als lot, maar als onbewuste onderstroom. We dragen de pijn van hen die het niet konden verwerken. Niet om ons klein te houden, maar vaak omdat ons systeem nog zoekt naar voltooiing, erkenning, doorleving.

Andere culturen, andere bedding

In veel oorspronkelijke tradities wordt dit verdriet erkend — niet als iets pathologisch, maar als iets heiligs. In het sjamanisme wordt er contact gemaakt met de voorouderlijke lijn, met het ongeziene, met de collectieve pijn én kracht. Oer-verdriet wordt er niet weggeduwd, maar bezongen, gedragen, geritualiseerd.

In de Ayurveda wordt gezien dat wat we nu ervaren, vaak sporen draagt van vroegere levens, familiesystemen en kosmische verbondenheid. Ook daar is verdriet niet slechts een ‘probleem’, maar onderdeel van het weefsel van het leven zelf. Een uitnodiging tot herinneren, tot loslaten, tot thuiskomen.

Wanneer het zichtbaar wordt

In therapie of in het leven kan dit verdriet ineens voelbaar worden. Niet als verhaal, maar als trilling. Een plotseling huilen. Een zwaarte in het bekken. Een beklemming in de borst. En als we dan niet weglopen — niet analyseren, verklaren of oplossen - maar aanwezig blijven, met zachte ogen, met adem, met ruimte, dan ontstaat iets wat geen taal nodig heeft: Herkenning. Erkenning. En misschien, heel langzaam, heling.

Herken jij dit soort verdriet?

Een huilen zonder woorden, een zwaarte zonder duidelijk begin? Je bent niet gek. Je bent niet alleen. In mijn praktijk is er ruimte voor dit soort ervaringen — voor alles wat niet logisch is, maar wel gevoeld wordt. Voel je welkom om contact op te nemen als je voelt dat jouw lichaam iets ouds met zich meedraagt dat gezien wil worden.

#oerverdriet #lichaamsgerichtetherapie #integratievetherapie #narm #biodynamischepsychologie #traumaheling #voorouderlijktrauma #systemischwerk #helendlichaam #verdrietzonderverhaal #therapievanzielentijd #embodiment #helinglangsdewegvanhetlichaam #nervoussystemhealing #epigenetica #sjamanisme #ayurveda #wijsheid