top of page
Michelle van der Zee Biodynamische Psychologie

Updates

Zoeken

De weg terug naar innerlijk contact

The cure for disease is knowledge of the Self.


Chronische Pijn, overprikkeling en de weg terug naar innerlijk contact

Steeds vaker zie ik cliënten in mijn praktijk die jarenlang leven met chronische pijn, overprikkeling of een diepe, aanhoudende uitputting. Ze hebben al zoveel geprobeerd: therapieën, medische trajecten, alternatieve behandelingen, leefstijlaanpassingen. Niet alleen om van de klachten af te komen, maar vooral om zich weer mens te voelen — om gewoon even oké genoeg te zijn. En ondanks al die moeite blijft er iets in het lichaam dat niet tot rust komt. Iets dat aandacht vraagt. Zó veel aandacht dat mensen zich er — onbedoeld en bijna onvermijdelijk — mee gaan identificeren. Want als iets je dagelijks functioneren zo overheerst, wordt het vanzelf een lens waar je doorheen kijkt.


Wanneer mensen bij mij komen, is hun wens vaak klein geworden:

  • “Een beetje verlichting zou al fijn zijn…”

  • “Als ik éven kan ontspannen…”

  • “Als het maar iets minder belastend voelt…”


Onder deze wens schuilt vaak iets dat nauwelijks nog te benoemen is: het verlangen om weer dicht bij zichzelf te komen. Niet voorbij de pijn, maar voorbij de vernauwing die de pijn veroorzaakt.


Pijn als intelligente beweging

Ik kan hun pijn niet wegnemen. Sterker nog: ik moet dat ook niet willen.

Dat het hoofd zo bonkt, dat het lijf zo moe is, dat het zenuwstelsel zo overprikkeld raakt — dit zijn geen willekeurige verstoringen. Er zit intelligentie in. Een boodschap. Een beweging die ergens niet afgemaakt kon worden. En die beweging verdient een relatie, geen oplossing.


Wat vraagt deze pijn?

Voor cliënten die hiermee komen, is de vraag niet: hoe raak ik het kwijt? De vraag is: wat wil gezien worden? Wat heeft aandacht nodig?

  • Het kan gaan over onvervulde verlangens, over niet gehoord zijn, over iets dat nooit een plek kreeg in het dagelijks leven.

  • Het kan gaan over spanningen die zich jarenlang hebben opgebouwd en nooit konden landen omdat het nooit veilig genoeg was om ze te voelen.

  • Het kan gaan over overprikkeling, over een systeem dat permanent alert is en daardoor steeds minder draagkracht heeft voor zelfs kleine prikkels.


Er is geen korte weg hierheen. Er is geen doorbreken, geen ontkennen dat werkelijk helpt. Juist het erkennen — het aanwezig zijn bij wat de pijn ons probeert te vertellen — vormt de toegang tot een diepere beweging.


Veel mensen met chronische pijn of overprikkeling dragen een innerlijke beweging die ooit niet voltooid kon worden. Het lichaam probeert van nature spanning en ervaring in een ritme te brengen — oplopen, voelen, ontladen. Maar wanneer iets te groot of te weinig gesteund was, stopt dat ritme halverwege. Wat dan achterblijft is geen mentale blokkade, maar een lijf dat is blijven luisteren naar een moment dat nooit is afgerond. Ayurveda zou zeggen: iets is niet verteerd; de wetenschap ziet een zenuwstelsel dat verhoogd afgesteld blijft. Voor de cliënt voelt het als pijn, druk of uitputting — niet omdat ze vastzitten, maar omdat hun systeem trouw bewaart wat toen niet kon worden gedragen. En juist daarom werkt wegduwen niet: deze signalen willen niet verdwijnen, maar eindelijk met iemand aanwezig zijn, zodat de beweging die ooit stokte, in eigen tempo verder kan.


Hoe werken we hiermee?

De vraag is niet: hoe maak ik iemand pijnvrij? De vraag is: hoe komen we samen op een plek voorbij de vernauwing — zonder iets te ontkennen of te forceren?

Het gaat om:

  • In relatie aanwezig zijn, zodat het lichaam voelt dat het er niet alleen voor staat;

  • Afstemmen, zodat er eindelijk een omgeving ontstaat waarin het veilig genoeg is om te voelen;

  • Confronteren waar het nodig is, omdat sommige patronen pas verzachten wanneer ze werkelijk gezien worden;

  • Ruimte maken, zodat iets in de persoon kan loskomen uit de greep van identificatie.

We hoeven niets te fixen. We begeleiden de beweging die het lichaam zelf al zo lang probeert af te maken.


Voorbij de pijn, niet weg van de pijn

De meeste cliënten merken dat wanneer ze niet langer vechten tegen de pijn — maar er ook niet meer volledig mee samenvallen — er langzaam een andere laag voelbaar wordt.

Een laag waarin:

  • het lichaam weer iets van rust durft te herkennen;

  • het zenuwstelsel iets minder scherp staat afgesteld;

  • het identificeren met de pijn zachter wordt;

  • en er ruimte komt voor verlangen, richting, betekenis.

De pijn verdwijnt vaak niet meteen. Soms blijft ze, soms verandert ze, soms wordt ze lichter. Maar wat vooral verandert, is hoe iemand zich ín zichzelf voelt. En dat is waar de echte beweging begint.


Leven dat weer kan stromen

Wanneer het lichaam niet meer uitsluitend hoeft te beschermen, komt er plek voor iets anders: innerlijke richting, plezier, helderheid, compassie, grenzen, creativiteit, betekenis. Het gaat niet om pijnvrij worden. Het gaat om weer kunnen leven, ook al is er pijn geweest — en soms nog steeds.

Wil je een afspraak maken? Stuur mij een bericht via info@michellevanderzee.nl of 06-51082417. Je bent van harte welkom.




Opmerkingen

bottom of page