Steeds vaker zie ik cliënten in mijn praktijk die jarenlang leven met chronische pijn, overprikkeling of een diepe, aanhoudende uitputting. Ze hebben al zoveel geprobeerd: therapieën, medische trajecten, alternatieve behandelingen, leefstijlaanpassingen. Niet alleen om van de klachten af te komen, maar vooral om zich weer mens te voelen — om gewoon even oké genoeg te zijn. En ondanks al die moeite blijft er iets in het lichaam dat niet tot rust komt. Iets dat aandacht vraagt.

Veel mensen komen in mijn praktijk met dezelfde vraag: “We houden van elkaar. Waarom voelt het dan zo moeilijk?” We zijn gewend om liefde te zien als iets van het hart, een warm gevoel dat genoeg zou moeten zijn. Maar liefde leeft niet alleen in het hart. Ze woont in ons hele systeem: in ons zenuwstelsel, in ons ademritme, in hoe ons lichaam spanning loslaat of juist vasthoudt. Wanneer we intiem zijn met iemand, komen oude beschermlagen vanzelf naar boven.

Soms lijken we alles goed te doen — we communiceren, proberen te verbinden, houden rekening met de ander, stellen ons open, regelen, dragen, en blijven zoeken naar hoe het anders kan. En toch loopt het mis. Zoals in mijn eigen renovatieproces, waarin deadlines verschoven, kosten opliepen en ik steeds opnieuw mezelf de vraag stelde: Heb ik iets gemist? Had ik dit kunnen voorkomen? Het is een bekende reflex. Als iets misloopt, zoek ik de verantwoordelijkheid als eerste ....