We leven in een tijd waarin bijna elk ongemak wordt terugverwezen naar het individu. Voel je je eenzaam? Werk aan jezelf. Ben je gespannen? Reguleer je zenuwstelsel. Ben je een paar kilo te zwaar? Gebruik je stappenteller, doe krachttraining en eet meer eiwitten, vooral als je boven de 40 bent. Heb je moeite met relaties? Onderzoek je hechtingsstijl. Voel je je niet gezien? Ga in therapie. Ben je al in therapie geweest? Zoek dan een betere therapeut.

Over de overgang, innerlijke autoriteit en de impact op onze samenleving Als we de overgang niet langer benaderen als iets dat opgelost moet worden, maar als een fase die bedding vraagt — wat komt er dan vrij? In mijn vorige blog stond die verschuiving centraal. Hier wil ik een stap verder gaan: wat betekent dat voor de vrouw zelf — en welke waarde komt daarmee vrij, voor haar én voor de samenleving?

De overgang is geen hormonale hapering. Het is een fase waarin lichaam, brein en bestaan zich herordenen. Dat is niet licht. Niet maakbaar. En niet zonder frictie. Maar ook niet zonder betekenis. Misschien ligt de werkelijke opgave niet in het oplossen van de overgang, maar in het leren dragen van de vrouw/ mens die we daarin worden — en in het vormgeven van een wereld die haar niet alleen kan dragen, maar haar nodig heeft.

Ontwikkelingstrauma gaat zelden over wat er zichtbaar misging. Het gaat over wat ontbrak: afstemming, bescherming, koestering. Waar dat ontbreekt, leren mensen zichzelf reguleren via controle, dominantie of verheffing.

Steeds vaker zie ik cliënten in mijn praktijk die jarenlang leven met chronische pijn, overprikkeling of een diepe, aanhoudende uitputting. Ze hebben al zoveel geprobeerd: therapieën, medische trajecten, alternatieve behandelingen, leefstijlaanpassingen. Niet alleen om van de klachten af te komen, maar vooral om zich weer mens te voelen — om gewoon even oké genoeg te zijn. En ondanks al die moeite blijft er iets in het lichaam dat niet tot rust komt. Iets dat aandacht vraagt.