Geboortedag

Vandaag word ik 50!

Ik ben lichaamsgericht therapeut en ik bouw aan The Respect Company: een beweging en filosofie voor belichaamd leven. Een tegenhanger voor de verarming, de versnelling en de maakbaarheid van onze tijd. Het is geen therapie voor nog meer zelfoptimalisatie, maar een omgeving om te ontmoeten, te verbinden en samen te beoefenen hoe het is om te leven in je lijf, in je eigen maat, in een menselijk bestaan.

Dat dit nu vorm krijgt, is geen toeval. Want vandaag word ik vijftig.

Er bestaat een oud idee dat het vijftigste jaar een jaar van rust hoort te zijn. Dan klinkt er een hoorn, jobel, waar ons woord jubileum vandaan komt. De akker blijft braak, schulden worden kwijtgescholden, en wat je kwijt was, mag terugkomen.

Ik hoor geen hoorn. Ik hoor stilte. Ik had verwacht dat ik er een groot feest van zou maken, want ik vier het leven het liefst met mensen om me heen. Maar ik ben in een andere stemming terechtgekomen: contemplatief, zacht, aanwezig. En ik vertrouw die stilte.

Dertig en veertig voelden als een lijn: wat heb ik bereikt, wat komt er nog? Vijftig voelt niet als het volgende punt op die lijn. Het is eerder een jaarring: niet verder, maar dieper. Alsof ik ben geëmigreerd naar een ander landschap, terwijl mijn leven er gewoon is. Wat is veranderd, is hoe ik me ertoe verhoud. Meer van binnenuit, minder reagerend op wat er van buiten gevraagd wordt, en niet meer op weg naar de volgende horizon.

De afgelopen jaren is er veel verschoven. Na twintig jaar kwam er een einde aan mijn relatie. Mijn huis werd tot op de grondvesten verbouwd, en binnen in mij gebeurde precies hetzelfde. Mijn dochter ging naar de middelbare school, en ik mag mijn moederschap opnieuw afstemmen op wat zij nu nodig heeft. Er kwam een liefde die me diep raakte, maar die qua timing en draagkracht geen volwassen, wederkerige vorm kreeg. Ik ben daar nog wat van onder de indruk, en misschien ben ik daarom, als iemand die zo van verbinding houdt, wat introverter dan normaal. Het vraagt vertraging en herstel, en dat gun ik mezelf.

Het raakt me hoeveel tradities hier een beeld voor hebben. In de Ayurveda maakt pitta, het vuur van doelen en doorzetten, plaats voor vata: ruimte, gevoeligheid, inzicht. Jung had het over de tweede helft van het leven, waarin het niet meer gaat om bouwen en bewijzen, maar om samenbrengen wat je bent, het lichte én het schaduwrijke. In de astrologie keert rond je vijftigste Chiron terug, de gewonde genezer: wat je kwetsbaar maakte, mag een bron worden. Verschillende werelden, hetzelfde gefluister: je hoeft minder te duwen en mag meer ontvangen.

Ik hoef niet jonger te lijken. Ik wil dieper aanwezig zijn in het leven dat er al is, met alles wat erbij hoort: plezier, pijn, geboorte, verlies, ziekte en wat ik heb mogen verwerven. En met een toekomst die ik niet hoef na te jagen, maar die zich voor me ontvouwt.

Wat al helder is: The Respect Company krijgt de komende tijd vorm, als een ecosysteem van zes delen die samen één geheel vormen:

• Embodied Journey: trajecten met lichaamsgerichte therapie en Ayurveda op maat, in sessies.

• Recipes for Embodied Living: mijn boek, met recepten om te koken, maar ook teksten en oefeningen die voeden, verbinden en belichaming uitnodigen. Met workshops op basis van het boek.

• Embodied Living Practice: een online platform met ondersteunend materiaal en live samenkomsten.

• Urban Sanctuary: een retraiteplek en mijn flagship, om belichaamd leven ook in huis door te trekken.

• The Respect Collection: ambacht, kunst en producten met een verhaal, bezieling en handwerk.

• The Respect Foundation: een deel van de omzet gaat terug naar de aarde en naar mensen en plekken die het nodig hebben.

  
  

Ik ga reizen, creëren en opnieuw ondernemen, op een manier die bij mij en bij nu past. En er is ook veel wat nog onduidelijk is. Voor het eerst voelt dat niet als mist, maar als weids land. Ik heb geen nieuwe horizon om naar uit te reiken, wel een tevredenheid die ik niet langer wil uitstellen tot het volgende doel is bereikt. Wat daar nog ligt, weet ik niet. Ik ben vooral nieuwsgierig.

Vijftig voelt voor mij als een ontvangende leeftijd. Niet de leeftijd waarop het leven stilvalt, maar waarop ik het eindelijk volledig binnenlaat.

Misschien herken je iets hiervan, op welke leeftijd of in welke overgang je ook zit. Wat zou jij willen laten rusten? En wat mag terugkeren naar wie je werkelijk bent?

Liefs,

Michelle