Liefde gaat over regulatie We spreken vaak over liefde in termen van verbinding, intimiteit en samenzijn. Maar liefde gaat óók – en misschien wel eerst – over regulatie: over wat er in het zenuwstelsel gebeurt als we bij een ander zijn, of als we ons juist alleen voelen, zelfs als de ander fysiek aanwezig is. Draagkracht is hierin een sleutelbegrip. Niet abstract, maar concreet en lichamelijk: kan mijn systeem deze spanning, intimiteit of nabijheid dragen?

Vergeving wordt vaak gezien als een teken van volwassenheid, kracht of spirituele groei. Alsof het iets verhevens is — een bewijs dat we erboven kunnen staan. Maar soms is vergeving geen teken van vrijheid, maar van oude trouw. Als kind leren we loyaal te zijn aan de mensen van wie we afhankelijk zijn. Zelfs als zij degene zijn die ons pijn doen. Die loyaliteit is geen keuze; het is een instinct van overleven.

Grenzen geven niet alleen bescherming, ze geven ook vorm aan jouw aanwezigheid in de wereld. Ze zeggen: hier ben ik. Dit is waar ik eindig en jij begint. Maar voor veel mensen zijn grenzen niet vanzelfsprekend. Zeker wanneer je opgroeide in een omgeving waarin je emoties, behoeften of autonomie onvoldoende werden gezien of gerespecteerd, is het lastig om gezonde grenzen te ontwikkelen. In plaats van ruimte, voelde je misschien verwarring, schuld, schaamte of angst.