top of page
Michelle van der Zee Biodynamische Psychologie

Updates

Overspannenheid

Overspannenheid – wanneer je lichaam niet langer meegaat in het oude verhaal

Veel mensen denken dat overspannenheid vooral gaat over te hard werken of te veel doen. Maar wie het zelf heeft ervaren, weet: zelfs met vakantie, minder werken of meer slapen kom je er vaak niet uit. De vermoeidheid, de spanning, het snel geraakt zijn – ze blijven. Alsof je lichaam niet langer meedoet in het verhaal dat je hoofd al zolang kent: nog even volhouden, straks wordt het beter. Wat overspannenheid blootlegt, is niet alleen een teveel aan taken of verantwoordelijkheden, maar een oud patroon van altijd doorgaan, niet kunnen stoppen, nooit echt rust vinden. Het raakt niet je agenda, maar je manier van in het leven staan.


Altijd alert

Veel mensen die overspannen raken, herkennen dit:

·       Altijd alert zijn op de behoeften van anderen.

·       Het gevoel dat je iets belangrijks mist zodra je stopt.

·       Vrij nemen, maar toch niet vrij zijn van de spanning in je systeem.

Dit is geen falen en geen zwakte. Het zijn overlevingsstrategieën die ooit nodig waren. Misschien was er in je jeugd te weinig steun om te leunen, of moest je al vroeg zorgen, opletten, sterk zijn. Je zenuwstelsel leerde: veiligheid zit in doorgaan.


Wanneer het lichaam terugspreekt

Overspannenheid is vaak het moment waarop het lichaam weigert nog langer te dragen wat te zwaar is. De klachten zijn geen vijanden die bestreden moeten worden, maar signalen die zeggen: zo niet meer. Vanuit traumahealing zien we dat deze overspanning vaak teruggaat naar vroegere ervaringen. Het lichaam protesteert tegen een oud verhaal van altijd beschikbaar moeten zijn, altijd presteren, altijd waakzaam blijven.


De moeilijkheid van loslaten

Veel mensen voelen dat ze moeten rusten, maar zodra ze stilvallen, komt er onrust, gepieker of verdriet. Alsof ontspanning niet te verdragen is. Dat is niet omdat je het niet goed doet – het is omdat je zenuwstelsel ontspanning niet meer vertrouwt. Vaak liggen onze hechtingsdynamieken eraan ten grondslag: diep ingesleten overtuigingen dat je veiligheid afhangt van presteren, zorgen of controle houden. Dan voelt stoppen gevaarlijker dan doorgaan. En precies daar wringt het: je hoofd verlangt naar rust, maar je lichaam kan het niet alleen.


Het begin van heling

Heling vraagt niet om méér wilskracht of nóg beter plannen. Het vraagt om vertragen, om nabijheid, om leren voelen dat je niet alles zelf hoeft te dragen. In lichaamsgerichte therapie ontstaat er ruimte om met zachte aandacht bij spanning stil te staan, zonder het te forceren. Samen met een ander leren reguleren, steun toelaten, en weer vertrouwen vinden in de intelligentie van je lichaam. Overspannenheid is dan niet alleen een crisis, maar ook een uitnodiging: om uit oude patronen te stappen, en een leven te vinden dat werkelijk bij je past.


Als je jezelf hierin herkent, weet dan dat er niets mis is met jou. Overspannenheid is niet het einde, maar het begin van een ander verhaal – één waarin je lichaam niet langer hoeft te overleven, maar weer kan gaan leven.






















Opmerkingen


bottom of page