De overgang is geen hormonale hapering. Het is een fase waarin lichaam, brein en bestaan zich herordenen. Dat is niet licht. Niet maakbaar. En niet zonder frictie. Maar ook niet zonder betekenis. Misschien ligt de werkelijke opgave niet in het oplossen van de overgang, maar in het leren dragen van de vrouw/ mens die we daarin worden — en in het vormgeven van een wereld die haar niet alleen kan dragen, maar haar nodig heeft.

Liefde gaat over regulatie We spreken vaak over liefde in termen van verbinding, intimiteit en samenzijn. Maar liefde gaat óók – en misschien wel eerst – over regulatie: over wat er in het zenuwstelsel gebeurt als we bij een ander zijn, of als we ons juist alleen voelen, zelfs als de ander fysiek aanwezig is. Draagkracht is hierin een sleutelbegrip. Niet abstract, maar concreet en lichamelijk: kan mijn systeem deze spanning, intimiteit of nabijheid dragen?

Loskomen van oude zelfbeelden — groeien voorbij je overlevingsrollen. We ontwikkelen allemaal manieren om onszelf te beschermen wanneer onze kernbehoeften lange tijd niet worden gezien of vervuld. Rollen zoals de presteerder, de verzorger, de pleaser of de eenling ontstaan niet uit gedrag alleen; het zijn diep doorvoelde, psychische én lichamelijke strategieën die ons hielpen voortbewegen in een omgeving die te weinig veiligheid of afstemming bood.